'फारकत घेतली मी हसण्यापासून;
आधार दिला जगण्याला दुखातून.....
अनुत्तरीत सोडून गेली ती मला,
अन मी उत्तरे शोधण्यातच हरविले स्वताला..
नवीन उमेदीने पुढे जाण्याऐवजी,
जुन्यातच अडकत गेलो;
स्वताला सावरण्याऐवजी,
आठवणींमधील 'तिच्यात' रमत राहिलो...
एके दिवशी मी बघितले तिला,
दुसऱ्याच्या मिठीत जाताना;
त्याच क्षणी ठोकला राम-राम,
प्रेमभंगातल्या अश्रूंना...
घरी येऊन देवापुढे,
"तिला परत आण रे !!!"
मागणारे हात जोडले;
"वाचवलेस रे,देवा मला !!!",
म्हणत एक नारळ फोडले.....
प्रेमभंगातले हि असे सुख मी अनुभवलो;
तेव्हांपासून आजतायागत फक्त हसूनच जगलो ....
हसूनच जगलो....!!!!!!!!!
-माधवी (मनाली)