घनघोर वादळासह पाऊस आला;
तुफान बरसून त्याने पूर आणला..
पुरामध्ये सारे गाव वाहून गेले;
काही क्षणातच होत्याचे नव्हते झाले...
कालांतराने पूर ओसरला;
पडक्या भिंती सोडून,
बाकी सारेच घेऊन गेला...
जुने सावरून,नवीन घर,
आहे आत्ता बांधायचे;
पण बांधलेले घर पूर्वी सारखेच असेल,
हे नाही तितकेच गरजेचे....
आयुष्य हि असेच असते,
प्रत्येक वादळागणिक कोसळते;
जखमांचा ओलावा पुसत,
मनाच्या भिंतीना,अधिकच कणखर बनवते...
नवीन वादळे झेलण्यासाठी;
नवीन बदलांसह,त्यातून सरण्यासाठी...!!!!!!
- माधवी (मनाली कुळकर्णी)
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा