समुद्राच्या पाण्यात मला खेळायला फार आवडतं;
लाटांच्या खळखळणाऱ्या आवाजाने माझे मन खूप सुखावत...
गूढ,खोल,अथांग,क्षितीज असणाऱ्या सागराकडे,
मी आपोआपच खेचली जाते ;
अन जाणवते कि,
पहिल्या प्रेमाचे आकर्षणही याहून काही वेगळे नसते...
अंगावर आदळणाऱ्या त्या लाटा,मला नखशिखांत भिजवतात,
त्यांचा हक्कच,त्या बजावतात ;
रक्तापेक्षा हि श्रेष्ठ,अशी नातीच जणू
त्यावेळी अलगद येऊन,मला मिठी मारतात ..
आपादमस्तक भिजवणारी ती लाट,
जाते परत निघून,
मला मात्र त्या 'कटू' आठवणींमध्ये सोडून,
काहीशी दुखावून ;
निसटत्या वाळूसम मागे पडतो भूतकाळ,
अन गालावरून नकळत घरंगळणारी,
ती खारट चव,
समुद्राच्याच पाण्यात कुठेतरी,
मग जाते विरघळून....
कधी अल्लड ,कधी मिश्कील,
अश्या समुद्रातून अजून एक लाट येते,
परत मला नाहू घालते ;
पण ह्यावेळी मात्र,
'भूत' आणि 'भविष्य' यामधील,
दूर सरलेल्या ' वर्तमानात '
मला जगायला शिकवते...
बेधुंद होऊन,त्यानंतर मी येणाऱ्या प्रत्येक लाटेत,
स्वताला हरवून बसते ;
थोडीशी मस्ती,थोडीशी खोडकर अन थोडीशी लहान,
यांसह मी त्या लाटांशी तासन -तास खेळत राहते.....
अश्या निरागस आनंदाचे,
अन वेळेचे गणित कधीच का जमत नाही??
खंत हि माझी अन समुद्राची हि,
आता ओहोटीकडे कडे झुकू लागते ;
अखेर सूर्य हि मावळतो,
दिवसही पांगतो,
पण चेहऱ्यावर उमटलेली,
समाधानाची पुसटशी लकेरही,
माझ्या जगण्याला मात्र,
नवी उमेद देऊन जाते,
नवी उमेद देऊन जाते....!!!!!
-माधवी (मनाली कुळकर्णी)
Apratiiiimm..... Shabdach nahi urle ata kahi....
उत्तर द्याहटवाझकास
उत्तर द्याहटवाNice, avsm
उत्तर द्याहटवाखुपच मस्त !!!!!!!!!!!!!!
उत्तर द्याहटवाsundar kavita
उत्तर द्याहटवाEkdum Mast hoti hi
उत्तर द्याहटवा